Deze maand dacht ik het eens anders aan te pakken met de recensie. Helaas komt hij wat later dan normaal, aangezien ik een maandje aan de andere kant van de wereld ben geweest (hierover kunt u natuurlijk een reisverhaal op de website lezen).

Dit keer wordt er niet één enkel bier behandeld, maar het hele assortiment van een brouwer. Het betreft de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren. Deze naam zal bij de geïnteresseerde bierdrinker een belletje doen rinkelen als één van de meest exclusieve biermerken ter wereld. Het is trappistenbier dat in principe alleen verkrijgbaar is aan de poorten van de abdij zelf. Dit bier is onlangs weer verkozen tot beste bier ter wereld (Westvleteren 12), maar daar is niet iedereen het mee eens. Eens kijken hoe wij er bij Bierstals.nl over denken.

De Brouwerij
Zoals ik hierboven al heb gezegd is het bier alleen te verkrijgen bij de Sint Sixtus abdij. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het daar niet vandaan heb. Ondanks dat ik voor het geluk geboren lijk, verbaasde het mij toch enigszins om bij mijn vaste bierhal in België regelmatig de drie bieren van Westvleteren te vinden. En aangezien ik nogal een fan van trappistenbieren ben, waren dit de laatsten die nog op mijn lijst ontbraken. Ik ben dus één van de gelukkigen die niet helemaal naar de abdij hoeven af te reizen om het bier te kopen, maar de prijs ligt dan wel een beetje hoger.
Naast het feit dat het bier in principe alleen bij de abdij te verkrijgen is, wordt het ook nog eens in zeer beperkte oplage gebrouwen. Je moet vooraf bellen, je nummerbord doorgeven en vertellen wat je wil hebben (en je mag in totaal maar twee kratten bestellen). Maar zelfs dan sta je nog uren in de rij op een smal landweggetje om je bestelde waar op één van de geselecteerde leverdagen te verkrijgen. Je moet er iets voor over hebben...

Nadat er eerder al drie kloosters op ongeveer dezelfde locatie gevestigd waren geweest, is de huidige Sint-Sixtusabdij in 1831 ontstaan. Vanwege geldproblemen, waar bijna elk klooster mee te maken heeft gehad, werd er besloten om bier te gaan brouwen. Dit gebeurde in samenwerking met het trappistenklooster in Westmalle, dat momenteel het meest commerciële trappistenbier maakt. In 1838 is er begonnen met de bierverkoop.
Het verhaal over de abdij kan een heel boek vullen en ik kan het hier niet samenvatten zonder belangrijke stukken weg te laten. Twee wereldoorlogen, economische problemen, noem het maar op... Bezoek de website van de abdij eens om er meer over te lezen.

Tegenwoordig worden er drie soorten Westvleteren gebrouwen. Blond, 8 en 12 met respectievelijk de groene, blauwe en gouden kroonkurk. Vroeger werd er nog een 6 met een rode kroonkurk gebrouwen, maar daar is de adbij in 1998 mee gestopt. Er worden zo nu en dan nog oude flesjes van dit bier aangeboden.

Westvleteren Blond
De 'kleinste' van de drie en het enige lichte bier dat door de monniken van de Sint-Sixtusabdij wordt gebrouwen en verkocht. Het is een fris bier van 5,8% alcohol. Op de foto hiernaast ziet u het staan in de middagzon, maar helaas niet in het juiste glas. Naast het bier zelf zijn ook de glazen vrij zeldzaam en ik heb er helaas geen van in mijn verzameling.

Bij het inschenken ontstaat er veel schuim dat vanzelfsprekend wijst op de aanwezigheid van veel koolzuur. Het schuim heeft een middelmatige structuur en blijft goed aan het glas plakken. Ook blijft het redelijk stabiel en tot de laatste slok aanwezig in het glas. De kleur past bij een blond bier en de meegeschonken gistcellen zorgen voor een aangename troebelheid van het bier.

De geur is fris met een flinke hoeveelheid hop en een beetje citrus. Het kan aan de omgeving hebben gelegen, maar bij de laatste slokken leek ik ook een beetje de geur van kruiden waar te nemen. Die zijn bij mijn weten niet in het bier verwerkt.

Het bier heeft een fris mondgevoel en de hoeveelheid koolzuur prikkelt de tong. De hoppigheid die al te ruiken is vanaf het inschenken komt ook in de smaak heel duidelijk naar boven. Meer dan een blond naar mijn mening moet bezitten en daarmee heeft het meer weg van een tripel, maar daar voldoet het alcoholgehalte dan weer niet aan. Een klein beetje mout is te proeven en wordt sterker in de nasmaak die lange tijd blijft hangen.

Een blond bier moet fris zijn en licht smaken. Daaraan voldoet deze blonde van Westvleteren zeker. De nasmaak blijft lang hangen en dat maakt het geen echte doordrinker. Daarnaast is het daar ook te hoppig voor. Een goed biertje voor de warmere dagen, maar ik betwijfel of het bijzonder genoeg is om uren voor in de rij te gaan staan. Het krijgt van mij een 7,5.

Westvleteren 8
In mijn ogen de minste van de drie. Niet dat het geen smakelijk bier is, maar het is een vrij standaard dubbel en bied weinig unieks. Ook dit bier heeft veel koolzuur en bij het inschenken ontstaat dan ook veel schuim. Het groffe schuim verdwijnt echter vrij snel en laat een dun lichtbruin laagje op het bier over. Het bier is heel donker en er is zelfs met een lamp bijna niet doorheen te kijken.

Misschien ligt het eraan dat ik een beetje verkouden ben, wat ik niet merk, maar ik kon weinig aroma boven het glas ontdekke. Een lichte droptoets is wel aanwezig, maar daar houdt het dan ook mee op.

Het mondgevoel van het bier is heel goed. Lekker vol en je merkt goed dat je iets in je mond hebt. Daarnaast prikkelt het koolzuur de tong flink. Dit laatste vind ik persoonlijk iets minder voor een dubbel, maar het geeft wel een fris gevoel en smaak aan het bier. Het droparoma komt ook terug in de smaak en de nasmaak die lang blijft hangen. De smaak overheerst echter niet en de frisheid blijft duidelijk aanwezig.

Dat dit bier geen bijzondere eigen smaak heeft wil niet zeggen dat het onaangenaam is. Het is een hele smakelijke dubbel die lekker vol aanvoelt in de mond en de nodige frisheid heeft. Naar mijn mening is het een dubbel dat de meeste mensen goed zal bevallen en het drinkt nog lekker weg ook. Het is zeer aangenaam, zoals de meeste trappisten, met een kaasje erbij.
Daarbij moet ik wel aanmerken dat het veel alcohol heeft voor een dubbel, 8%, maar dat is natuurlijk niet erg. Het haalt een score van 7.

Westvleteren 12
Dit is het vlaggenschip van de Sint-Sixtusabdij, de Westvleteren 12. Dit jaar wederom verkozen tot beste bier ter wereld. Het bier heeft een eigen smaak die kenmerkend en zeker zeer aangenaam is.

Bij het inschenken ontstaat veelvuldig fijn schuim dat lang aanwezig blijft en bijna een romige uitstraling heeft. Het bier is heel donker en heeft een alcoholpercentage van 10,2%. Het doet me denken aan de quadruppel van La Trappe en dat niet allen wat betreft uitstraling, maar ook qua smaak.

Vlak na het inschenken komt er een goed aroma vrij met een frisse geur en een lichte hoptoets met een weinig alcohol. De mout ruik je, maar overheerst niet. Alle ingrediënten komen dus al in de geur naar voren, maar er is er niet eentje die het hele karakter bepaald.

Het bier voelt aangenaam vol aan in de mond, minder vol dan de 8, en het koolzuur prikkelt de tong flink. In het begin is er een typische smaak aanwezig die ik niet goed thuis kan brengen. Het heeft veel weg van de combinatie mout en alcohol en het blijft lang aanwezig. Daarna komt de fruitigheid duidelijk naar boven, maar een duidelijke hopsmaak is niet aanwezig. Het is een hele mooie combinatie van de smaken van alle ingrediënten die voor het brouwen van bier gebruikt worden. Deze combinatie blijft lang aan de zijkant van de tong hangen en geeft het bier een heel eigen karakter.

Eerlijkheid gebied mij te melden dat dit bier naar mijn mening niet het beste bier ter wereld is. Het is heel smakelijk en is zeker iets dat je een keer moet hebben geprobeerd. Bijzonder is zeker een term die bij de westvleteren 12 past. Alle ingrediënten komen duidelijk naar voren zonder dat één ervan overheersend is. Het is een perfect bier voor een rustige zondagmiddag terwijl je van een aangenaam voorjaarszonnetje geniet. Het smaakt, zoals alle trappistenbieren, geweldig met een lekker stukje kaas.
Niet het beste bier ter wereld, maar naar mijn mening wel hoog op die lijst. Het scoort een 9.

Conclusie
Eén van de meest exclusieve biermerken ter wereld en zeker iets om geproefd te hebben. Duur, zullen sommigen zeggen. Misschien ben ik een beetje bevooroordeeld als echte liefhebber van trappisten, maar je moet ze echt allemaal eens geprobeerd hebben. En daarnaast kunnen de monniken van Westvleteren best een extra steuntje in de rug gebruiken om dergelijk mooi werk voort te zetten en mooie bieren te blijven maken.